8 maanden Ella

IMG_6203

IMG_6237

10153918_10152781391491321_5352861373174693524_n

 

 

 

 

 

 

Bam.
Plots is ze 8 maand.
Waarop ze besloot ons te trakteren op een zeer aangename early shift deze ochtend.
Het lijkt wel alsof haar geboorte al een eeuwigheid geleden plaats vond.
Dat kleine hoopje mens dat in no time op mijn buik werd gelegd.
Na zoooo hard afzien. Mannekes. Dat is er over. Niet normaal.
Maar daar lag ze dan. Slijmerig, bloederig, glibberig.
En o zo klein.
Een mensje waar je eigenlijk niets over weet.
Een persoontje met een karakter dat je nog moet leren kennen.
Zo klein en afhankelijk. En heel heel eventjes helemaal van mij.
Een uur lang lieten ze ons alleen met haar en zat ik in een soort cocon.
Een bubbel waarin niets me kon raken.
Ik hoorde niets meer. Voelde niets.
Het was enkel zij en ik. En het was stiller dan het ooit stil is geweest.
Alles was onwerkelijk.

Maar hoe schattig en klein ze ook was.
En hoe vanzelf alles uiteindelijk gaat, zo onwennig vond ik het ook.
Ik had geen roze wolk. Geen instant klik. Geen allesovertreffende moederliefde voor haar.
Er was gewoon zij. En er was ik. En er was Polle.
We waren met 3. Maar geen geheel.

Ik moest heel erg hard wennen.
Ik moest haar leren kennen.
Die zotte, kant en klare liefde waar iedereen over sprak. Die liefde die er “moet” zijn.
Die had ik niet.

En pas op. Er was geen afkeer he.
En er was zeker liefde. Maar er was vooral en bovenal veel vermoeidheid.
Na 9 maanden afzien was ik volledig op en kapot.
En daar kwam dan dat mini’tje bovenop.

We gingen 3 zeer zware maanden tegemoet.
Een periode van zoeken, zoeken en zoeken.
En tranen. En verder zoeken.
Naar dat moedergevoel waarvan je wordt verondersteld dat instant te hebben.
Naar jezelf in je nieuwe rol.
Naar een balans in je relatie.
Met zo nu en dan sprankeltjes groeiende liefde.
Het leren kennen van dat nieuwe mensje die er plots en zo allesoverheersend is.
We sleepten ons erdoor.
En geleidelijk aan, zonder dat je het helemaal beseft, groeit de moederkloek in jou.
Je hart maakt plaats voor dat nieuwe mensje. Of nee, je hart groeit. Er komt gewoon meer liefde bij.
Geleidelijk aan wordt de leeuwin in je wakker.
Heel ongemerkt sluipt ze binnen, en ze gaat nooit meer weg.
Ze neemt het gewoon van je over.
Die allesoverweldigende moederliefde. Plots is die daar.
Niet van dag 1, niet van dag 2.
Maar nu, 8 maanden verder, is ze er in al haar grootheid.
De beschermende, liefhebbende, gekke mama die ik altijd wou zijn.
Die die zonder verpinken haar leven zou geven voor haar kind.
Die die graag ziet, zonder daar nog over na te denken of er naar te moeten zoeken.

Die die boven de buggy hangt en in het midden van de stad superhard BOEMPATAT “roept” tegen haar kind.
Met een harde, speekselspugende P.
Gewoon omdat datzelfde kind dan het schoonste, tandenloze gebit dat ge ooit gezien hebt tevoorschijn tovert.
En giechelt.
Of gewoon héél erg raar naar me kijkt. Dat gebeurt ook wel eens.
Haar kritische blik, zoals haar “nonkel opa” het altijd zo mooi verwoordt.
Die blik is mijn favoriete.

Of de ochtenden waarop ik haar uit bed haal en ze zachtjes aan het vertellen is tegen haar Meneer Konijn, al fluisterend: tadatatadada.
Of mijn allerfavorietste: mama mama mama…
Het doet mijn hart toch sneller slaan.

8 maanden Ella.
Allesovertreffende liefde.
Ella. En Polle. En ik.
Eén geheel.

 

 

6 Responses to 8 maanden Ella

  1. melissa 27 november 2014 at 2:42 pm #

    Herkenbaar 🙂

    Ik had die directe klik, dat moedergevoel ook helemaal niet bij mijn kinderen. Bij geen van beiden.
    Bij mats had ik zoiets van ok, en wat nu? En ook helemaal niet op voorhand gebriefd dat die de eerste maanden niet sliepen 🙂 Dat moedergevoel kwam pas veel later bij mats. Maar nu ben ik ook die leeuwin die hem beschermd door dik en dun.

    Bij finn had ik dan ook dat moedergevoel niet, nochtans dat ik wist wat het was maar gezien ik een 2de matske voor ogen had en die dan plots een heeeeeel ander type dan zijn broer was, was dit ook wennen voor mij.. Maar die roze wolk had ik dan wel.. Had een snelle maar ook pijnlijke bevalling maar ik kon alles zoveel beter plaatsen, ik bleef meer lachen, kon de wereld aan. Allé tussen dat lachen was er ook de befaamde baby blues (die had ik dan niet bij mats).

  2. melissa 27 november 2014 at 2:45 pm #

    en het wordt alleen maar leuker en beter 🙂

    Iedere leeftijd heeft zijn charme.

  3. Claire 27 november 2014 at 11:40 pm #

    Hahahahaha! Helemaal herkenbaar 😀 vooral die boempatat in het openbaar!
    Bij mij is het dan vooral luidkeels ‘bee bob a looba beng beng’ zingen….
    Of met hem in de draagdoek in de winkel staan shaken omdat er net een leuk liedje opstaat….
    In beide gevallen is het gegarandeerd schaterlachen geblazen!
    En dan is mijn dag compleet 😀

  4. Liesbet 29 november 2014 at 11:51 am #

    Erg mooi! En vooral heel echt. Waardoor ook niet-mama’s het mooi vinden…

  5. Sabine 30 november 2014 at 9:56 pm #

    Schön, zeer schön.

Geef een reactie